اوصاف عقد بیع

 

 

۱ ) تملیکی بودن :

یعنی با تنظیم قرارداد و امضای آن توسط خریدار و فروشنده و با اراده و قصد آنها مالکیت مال از فروشنده به خریدار و مالکیت ثمن از خریدار به فروشنده منتقل می شود.

اصولا انتقال مالکیت در زمان عقد بیع صورت نمی گیرد و معمولاَ با تاخیر زمانی و مدتی پس از تنطیم قرارداد قبض ( دریافت ) و اقباض ( تسلیم ) میان طرفین صورت می گیرد. مگر اینکه انعقاد قرارداد و قبض و اقباض همزمان انجام شوند.

۲ ) معوض بودن :

یعنی عقدی که در مقابل مالی که فروشنده می دهد چیزی را به عوض آن که معمولاَ پول و یک مال با ارزش است را دریافت کند.

البته گاهی دو طرف قرارداد آگاهانه و با علم و اراده عوض را ناچیز قرار می دهند هر چند به ضرر فروشنده باشد اینجاست که در قراردادهای فروش ملک مینویسند  « خیار غبن اگر چه فاحش و بلکه افحش باشد باشد از طرفین ساقط گردید. یعنی پس از امضای قرارداد فروشنده به ادعای ضرر نمی تواند قرارداد را فسخ کند. چون با علم و اراده آن را امضا نموده است.

۳) لازم بودن :

طبق ماده ۴۵۷ ماده قانون مدنی هر بیعی عقد لازم است یعنی هیچ یک از طرفین معامله اعم از خریدار و یا فروشنده حق فسخ و بر هم زدن آن را ندارند مگر در مواردی که اختیار فسخ به یکی از طرفین یا شخص ثالثی داده شده باشد. مثلا گاهی در قسمت توضیحات مبایعه نامه ها قید می شود در صورت پشیمانی طی ۴۸ ساعت بعد از تنظیم قرارداد از سوی هر یک از طرفین باید مبلغ فلان ریال خسارت پرداخت شود. این شرط فسخ است که مدت آن محدود به ۴۸ ساعت از زمان قرارداد است و در صورت عدم استفاده از آن امکان فسخ قرارداد وجود ندارند.

۴ ) معین بودن مبیع :

در عقد بیع ، مبیع باید عین باشد یعنی مالی که مقابل دیدن و قابل لمس باشد نه منفعت . البته عده ای فروش منفعت مثلا بیع زمانی یعنی منفعت یکساله خانه معین را صحیح می دانند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *